Poczet

Obecnym, piętnastym zasiadającym na Sedes Zenonicum jest towarzysz Alojzy Pupka, który przyjął imię Wziernik V.


  1. Wanda – Zenon Przeżechowicz, 1917-1956. Twórca i założyciel sarmackiego ruchu robotniczego. Postać najwybitniejsza z wybitnych. Przez lata przewodził wszystkim zwolennikom postępu w v-świecie. Po jego zniknięciu w roku 1956, w trakcie rewolucji leblandzkiej, żagiew rewolucji dalej poniósł jego najbliższy współpracownik, Janusz Żenada. Więcej o tow. Wandzie, dowiecie się czytając Pisma Świeckie.
  2. Gerwazy I – Janusz Żenada, 1956-2002. Najbliższy współpracownik towarzysza Wandy jeszcze z czasów krwawego reżimu Mikołaja Mikołaja. Uświadomiony klasowo podczas jednego z pierwszych większych wieców KPS w Grodzisku, gdzie pracował jako tania siła robocza w korporacji Innuendo. Po wydarzeniach rewolucji leblandzkiej, ziemski następca towarzysza Wandy. Bliski przyjaciel komendanta Krystyny. Rółnież o jego życiu traktuje wiele ksiąg Pism Wandowych.
  3. Urban I – Początki jego wandyfikatu giną w mroku dziejów schyłku WKRP i początków Księstwa Sarmacji, w okolicach roku 2002, kiedy to zastapił na stanowisku Ojca Świeckiego Janusza Żenadę. Do Mandragoratu przybył po długiej pielgrzymce 4 kwietnia 2005 r. Mówi się, że był Trzynastym Towarzyszem Broni Wandy. Czasy jego rządów w Świeckim Kościele to okres pionierski – ogłosił między innymi Konstytucję Mirthiańsko-Wandejską o wyborze Ojca Świeckiego, która wprowadziła formułę konklawe z głosami ważonymi. Wprowadził zapomniany już dziś urząd komerusa. Stworzył pierwsze archiwandezje (w tym trzy w Mandragoracie) i, ku złości dzisiejszych modernistów, mianował archiksięciów, a nie arcyżenadynów. Za jego czasów Duch Świecki podążał jeszcze kędy chciał – zezwolił kom. Ryszardowi Miotke na wygłaszanie kazań w duchu katolickim, jednocześnie zaś zwalczał agresję ideologiczną Chrześcijańskiej Unii Jedności. Pod wpływem objawienia zrezygnował 14 maja 2005 r. z urzędu i udał się na pustynię Negev poszukiwać dalszego sensu.
  4. Raul I – Salwador Salwadori. Naoczny świadek wypadków winnickich w sierpniu '80. Wybrany 20 maja 2005 r., po piątym głosowaniu. Ustanowił nowe archiwandezje – Tropicany, oraz Scholandi. Wcielił świeckiego Altarina do Gwardii Leblandzkiej. Zwalczał heteryzm i czekanistyczny nieskrępowany koncyliaryzm (I Wandejski Sobór Sarmacji, Mirii i Tropicany został zwołany przez archiksięcia Grodziska Roberta Cz****skiego bez papieskiego wandosławieństwa – Raul I upomniał się wówczas o swoje prawa). Inaugurował V-światowe Dni Młodzieży w Winnicy, wyciągnął też rękę do monarchistycznych reżimów – sarmackiego i solardyjskiego. Pełnił posługę kapelana przy wykonaniu wyroku kary śmierci na zdrajcy Milewskim. Po długim urlopie, który spędził w jurcie Urbana I na pustyni Negev, abdykował 1 XI 2005 r.
  5. Sami Urban I – Świecki Troy, pierwszy Sarmata na tronie wandowym. Wybrany 6 XI 2005 r. Imię przyjął po Urbanie I oraz po Samim Hypii – ówczesnym filarze obrony Liverpool FC. Przeniósł Sedes Zenonicum do Wandowic i powołał Trybunał Świeckiej Inkwizycji, co wywołało spory konflikt z byłym archiksięciem Grodziska, który ostatecznie został skazany na 12 miesięcy wykluczenia ze wspólnoty za próby wpływania na przebieg konklawe. Uporządkował zasady wandonizacji, a na przewodniczącego komisji wandonizacyjnej wyznaczył tow. Khanda. Pod wrażeniem wydarzeń frodowickich, ekswandyfikował Michała Miotke. Potępił kłamstwo morvańskie i przypomniał znaczenie święta Grosse Nacht Gluck. Udzielał też licznych ślubów. Duch Świecki opuścił go w połowie 2006 roku.
  6. Bambuła XIII – Mateusz Michał Winnicki, osoba wybitnie zasłużona dla wandyzmu. 30 sierpnia 2006 roku wolą Najwyższego Konklawe wybrany Papieżem, przyjął imię Bambuły XIII, by podkreślić swoje v-urodzenie w kraju zamieszkanym głównie przez v-czarnoskórych (Baridas). Podjął trud uporządkowania sytuacji w kościele, podzielonym na konserwatystów i modernistów. Stworzył podwaliny dla dzisiejszej struktury Kościoła. Zwalczał herezję Wanda Kryszne i wspierał Opos Vandi w walce z bravogirlizmem, mianując towarzysza Altharina rzecznikiem Stolicy Wandowej. Pielgrzymował do Baridasu, a w ramach czynu społecznego czynnie uczestniczył w odbudowie Genosse-Wanda-Stadt. Wspierał walkę wyzwoleńczą Gnomów elfidzkich. Jego wandyfikat zakończył się wraz z ostatecznym opuszczeniem ciała Bambuły przez Ducha Świeckiego, we wrześniu 2007 r.
  7. Idi Amin I – Michał Czarnecki. Wybrany 21 II 2008 r. po długim okresie pustego krzesła i traktowany jako kandydat raczej konserwatywny. Jego wandyfikat nie obfitował w wielkie wydarzenia, głównie ze względu na połączenie z funkcją Mandragora Socjogramu. Najważniejszym wydarzeniem jego wandyfikatu jest sławna wandcyklika "Mit Milan zum Gas", w której podłożył podwaliny pod wandologiczną teorię Trzech Pokoleń. Po przeciagającej się walce z chorobą, zmarł na marskość pochwy pod koniec września 2008 r.
  8. Cizia Bokassa II – Wielu imion i nazwisk Bonawentura Romocki, gnom. Jak dotąd najniższy wzrostem Ojciec Świecki. Jego wybór 11 X 2008 r., wzbudził wiele kontrowersji. Ogłosił obecnie obowiązujący, szeroko krytykowany Kodeks ŚKW, zreformował wiele świeckich instytucji. Uważany za zwolennika koncyliaryzmu i osłabienia władzy papieża; wspierał frakcję ekumeniczną i nieortodoksyjną egzegezę Pism, dopuszczajacą między innymi stosunki heteroseksualne i kazirodztwa. Autor wandcykliki "Łunzer Załerkraut" Rezygnację ogłosił 12 marca 2009 r.
  9. Che Sztandar Patapon I – Alchien d’Archien. Ojciec Świecki z dalekiego kraju, dreamlandzki generał i polityk, wybrany 8 czerwca 2009 r. Z jego kandydaturą wiązano spore nadzieje. Zapowiedział i otworzył Sobór Powszechny, który uporządkować miał ciągnące się od lat nieścisłości. Powołał też do istnienia Towarzystwo Mirthowe, pod przewodnictwem Lorda Dartha Kanzlera. Niestety, przygnieciony wyjątkowo ciężką odmianą realiozy, zamknął się w swojej rezydencji i żył przez wiele miesięcy jak pustelnik, przyjmując tylko nielicznych pątników. Ostatecznie stwierdzono opuszczenie jego ciała przez Ducha Świeckiego 12 kwietnia 2010 r. Okres pustego krzesła trwał od tego momentu aż przez ponad rok, do maja 2011 r.
  10. Paryż Kadafi VII − Ivo de Folvil-Arped-Karakachanow. Wybrany w marcu 2011 roku po trwającym ponad rok okresie pustego krzesła. Opowiadał się za stanowiskiem pośrednim między modernizmem, a progresywizmem. Zniechęcał do picia dietetycznej coli. Objął specjalną troską wiernych dreamlandzkich, powołując protonat personalny w Weblandzie. Odnowił Towarzystwo Mirthowe, nadając mu nowy statut. Walczył również z herezjami, potępiając biedaizm w bulli Verdammen sie! Duch Świecki opuścił jego świeckie członki szóstego listopada 2011 r., po krótkotrwałej, ale ciężkiej chorobie.
  11. Barack Osama XXIII − Grigorij, wybrany na początku grudnia 2011 r. Papa ostrożny, wspierający umiarkowane i tradycjonalistyczne skrzydła hierarchii, wspierający prerogatywy ojca świeckiego, tępiący heretyków. Odnowił i upiększył rezydencję w Wandowicach, gdzie najczęściej rezydował. Nie spełnił wszystkich pokładanych w nim nadziei. W maju 2012 opróżnił Stolec Zenonowy.
  12. Brawo Bydgoszcz I - doktór Zbyszko Broniek, wybrany 21 maja 2012 jako kandydat kompromisu po 15 głosowaniach na Placu Żenady. Początkowy okres wandyfikatu upłynął mu na leczeniu wyjątkowo ciężkiej odmiany realiozy. Czas rekonwalescencji spędzał w Sarmacji, nie odwiedzając Wandystanu, co wywołało poruszenie w narodzie, z kulminacją w masowych manifestacjach rowerowych dnia 11 lipca 2012. Zmarł w Sanatorium Ludowym w Winnicy dnia 2 sierpnia 2012 roku na zaawansowaną postać fałszywej marskości pochwy na tle niejawnej paradontozy jelit i ruchów robaczkowych fałszywie mimośródowych kombinowanej z realiozą. Powszechna opinia głosi, że to najmniej otwarty na Ducha Wszechczasu Ojciec Świecki od zarania wandyzmu, ale za to pozostawił po sobie najlepsze zdjęcia.
  13. Hodża I - Michał Czarnecki, as ŚKW, OŚ po raz drugi. Jego krótki i zwięzły (nieco ponad 3 miesiące) wandyfikat upłynął pod znakiem intensywnej pracy duszpasterskiej, oraz prac Soboru. Rozczarowany umiarkowanymi efektami tego ostatniego, Hodża I ustąpił mimo znacznego poparcia, jakim cieszyły się jego rządy.
  14. Nicolae Rosicky I - Timan Demollari, znany również jako Timios Kiechajas. Wybitny polityk, artysta, strateg piłkarski, mistrz v-świata z reprezentacją Sarmacji. Wybrany 29 listopada 2012 roku, przybrał imię Nicolae Rosicky I, na cześć Nicolae Ceausescu i Tomasa Rosicky'ego. W pierwszych 4 miesiącach wandyfikatu nieprzerwanie przesiadywał w Kasztelu Gandalfa, oddając się dumaniu i ustawianiu futbolowych strategii. Na wniosek Michała Feliksa powołał Zakon Arsenalitów z klasztoru świeckiej Benfiki, krzewiący etykę i moralność futbolową. Duch Świecki opuścił go wiosną AW 2014
  15. Wziernik V - akć Pupka, archiksięć GWS, mandragor senior, wybitny działacz społeczny, kulturalny i wojskowy, elektron Lebencity, wybrany 9.12.2014 po ponad półrocznym okresie sedis vakanz. Jego wybór poprzedziły znaczące spory na łonie kościoła między stronnictwami betonowymi i modernistycznymi, a także aktywnościowymi a luzackimi.