Okres rządu ludowego

Sukces wyborczy koalicji ludowej

W wyborach z sierpnia 2004 r. olbrzymi sukces odniosły sprzymierzone komitety Komunistycznej Partii Sarmacji oraz Ruchu Wolnej Sarmacji. W pięcioosobowej Izbie Poselskiej koalicja uzyskała aż cztery mandaty. Obok opozycyjnego Mateusza Bartkowiaka w skład Izby Poselskiej weszli: Michaś Winnicki (KPS), Tomasz Goliński (KPS), Tomasz Precelik Urban (RWS), Piotr Krupiński (RWS).

Działalność rządu ludowego

Książę, przy poparciu Izby Poselskiej powołał Piotra Khanda Krupińskiego na Kanclerza Księstwa Sarmacji. Michaś Winnicki objął stanowisko podkanclerzego. Rząd ludowy pełnił swoje funkcje od 28 sierpnia do 4 września 2004 r. Jedynie nieco ponad miesiąc.

W tym, nad wyraz krótkim, okresie udało się przeprowadzić szereg zmian. Na szczególną uwagę zasługują:

  1. inkorporacja Teutonii.
  2. uznanie inkorporacji Teutonii przez Dreamland i Scholandie (kompromis co do wspólnej mapy).
  3. uchwalenie kodeksu cywilnego autorstwa kanclerza (obowiązujący do dziś).
  4. wznowienie stosunków dyplomatycznych z Królestwem Scholandii (trwały do końca 2006 r.).
  5. wprowadzenie przypisania mieszkańców do miast a nie tylko do prowincji (co obowiązuje do dziś).
  6. wprowadzenie Regulacji Urbana w zakresie działalności prasy (co w roku 2004 r. gdy rynek prasy prywatnej z dostępem do sarmackiej strony głównej nie istniał) oraz przeciwdziałających tzn. kategorii 'zombie' (osoby, które faktycznie funkcjonują powinny być martwymi duszami, ale dzięki żywieniu przez przez pracodawców, trwają w systemie).

Rząd ludowy w sferze gospodarczej realizował libertariański program państwa minimum (ograniczona liczba przetargów, przeciwstawianie się głośnym wówczas pomysłom opodatkowania). W sferze społecznej rząd opowiadał się za wolnością słowa i za pluralizmem światopoglądowym.

Punkty zapalne sporu społecznego

Zmiany te musiały budzić sprzeciw środowisk opozycyjnych.

Ataki Roberta Czekańskiego

Po pierwsze, aktywność kanclerza, jego stała obecność na liście dyskysyjnej oraz podejmowanie faktycznych działań poza listą dyskusyjną napotkały na ostry sprzeciw byłego kanclerza Roberta Czekańskiego.

Robert Czekański odbywał wówczas karę pozbawienia wolności. W lipcu 2004 r. zagroził zablokowaniem dostępu państwowych stron internetowych Księciu Sarmacji, znajdujących się wówczas na prywatnym serwerze Czekańskiego. Zdaniem znacznej części funkcjonariuszy sarmackiego wymiaru sprawiedliwości proces ten spełniał wszelkie przesłanki procesu pokazowego. Wydanie wyroku przez Księcia, przygotowanie sentencji i uzasadnienia przed rozpoczęciem przewodu sądowego musiały budzić uzasadnione wątpliwości.

Nie mniej wyrok został wykonany, co ograniczyło wpływ Czekańskiego na sarmackie życie polityczne. Przede wszystkim, uniemożliwiono byłemu kanclerzowi sprawowanie funkcji szefa rządu. Podkreślić należy, że urząd kanclerza, jako przełożonego ministrów, został stworzony specjalnie w celu zaspokojenia olbrzymich ambicji Roberta Czekańskiego. Istotnie, to Czekański był jedynym, jak dotąd, sprawnie działającym kanclerzem. Wyjątki od tej zasady potwierdzały dogmat o Robercie Czekańskim jako niezastąpionym szefie rządu.

Kilkudniowe pełnienie obowiązków kanclerza przez Bartłomieja Staniszczaka, nie stanowiło zagrożenia dla monopolistycznej pozycji Czekańskiego.

Rządy Kanclerza Kościńskiego były natomiast doskonałym darem dla proczekańskiej propagandy. Kościnski, nazywany 'kryształowym kanclerzem' poprawnie administrował państwem sarmackim. Jednakże jego częsta nieaktywność, całkowite niezaangażowanie poza sferą społeczno-dyskusyjną, brak obecności na czatach, komunikatorach a także dalekoposunięta poprawność polityczna pozwalały wyborcom nabrać przekonania, że jeśli w Księstwie Sarmacji ma być żywo to kanclerzem powinien być Robert Czekański. Czekański jako synonim słowa Kanclerz.

Tymczasem, rządy równie aktywnego i podobnie kontrowersyjnego Krupińskiego burzyły mit o niezastąpionym Robercie Czekańskim. Rząd ludowy realizował swoją wizję państwa. Rząd ludowy budził liczne kontrowersje. Duet Krupiński-Winnicki przez jednych uwielbiany, przez innych nienawidzony ale na pewno nie 'kryształowy' zburzył monument Czekańskiego na zawsze Kanclerza. Zburzył, jak się okazało na trwałe. Póżniejsze lata przyniosły kolejne, często sprawniejsze pod wieloma względami zarówno od rządów czekańskich jak i khandowskich gabinety.

Wszystko to wpływało na to, że Robert Czekański widział w rządzie ludowym a w szczególnie w osobie kanclerza Khanda śmiertelne zagrożenie. Rząd ludowy bezpośrednio stał się stałym obiektem krytyki byłego kanclerza. Dotyczy to zarówno wypowiedzi internetowych jak i realnych (zjazd 2004). Dotyczy to także działań zakulistowych.

Konflikt o Teutonię

Inkorporacja Cesarstwa Teutonii wzbudziła niemałe kontrowersje. Teutończycy otrzymali liczne przywileje (tytuły szlacheckie i arystokratyczne, przeliczenie majątku zgromadzonego w Teutonii na liberty według korzystnego kursu).

W okresie ataków na władze Księstwa Sarmacji przez starosarmacką część społeczeństwa Książę Sarmacji przyjął tzn. 'taktykę Piłata'. Na głosy krytycznego nie odpowiadał, pozostawiając prowadzenie polityki wewnetrznej rządowi. Całe niezadowolenie opozycyjnych części społeczeństwa spływało na rząd ludowy. Co ciekawe, rozdawanie łask (tytuły szlacheckie, ordery, stanowiska Książęce) Książe uczynił swoją wyłączną domeną. Co było doskonałym ruchem politycznym zdradzającym geniusz Monarchy. Krytyka za działania które inspirował a przynajmniej współprzeprowadzał Książe spływała na organy demokratyczne, natomiast beneficjentem wdzięczności za nobilitacje był Monarcha.

Konflikt o wolność słowa

Trzecim głównym powodem krytyki społecznej rządu był spór o wolność słowa. Ówczesna szlachta i arystokracja opowiadała się za szerokozakrojoną cenzurą. Jej ostrze wymierzone było przeciw wulgaryzmom na liście dyskusyjnej, sposobowi formatowania wiadomości, spamowi, tematom offtopicowym ale także krytyce Księcia, krytyce porządku monarchistycznego, krytyce podziałów społecznych i co najistotniejsze krytyce wolności ekspresji w kulturze.

Ówcześni konserwatyści argumentowali, że wolność słowa w państwie wirtualnym doprowadzi do paraliżu państwa w szczególności na skutek spamowania miejsc publicznych. Nie do pomyślenia były mechanizmy, które dzisiaj uważa się za oczywiste to jest: wolny dostęp do publikowania artykułów (Wandea Ludu, Park, Galeria Cytatów) czy grafiki (Wandea Ludu, Szu).

Sprzeciwy budziła również wolność krytyki porządku monarchistycznego i arystokratycznoszlacheckiej hierarchii społecznej. Zwolennicy cenzury nigdy w tej mierze nie żądali zakazu krytyki wprost ale popierali instytucje odwołujące się do honoru szlacheckiego (Trybunał Honorowy, póżniejszy Zjazd Szlachty). Ponieważ praktycznie wszyscy aktywni obywatele są szlachcicami wprowadzenie instytucji honorowych być może nie de iure, ale faktycznie stanowiło formę pozaprawnej cenzury.

Jednakże, najbogatszymi w konsekwencje były próby ograniczenia wolności ekspresji w kuluturze. We wrześniu 2004 r. Michaś Winnicki dokonał publikacji swojej powieści 'Glony', w którym w sposób satyfyczny i czysto beletrystyczny opisywał życie chłopa gellońskiego. Powieść spotkała się z histeryczną reakcją władz gelloński. Ówczesny namiestnik Maciej Skarbnikow opublikował oficjalne żądanie sprostowania zawartych w powieści (i to należy podkreślić: w powieści) nieprawdziwych twierdzeń.

List Skarbnikowa stał się przyczyną odejścia Michasia Winnickiego. Winnicki zrezygnował z pełnionych funkcji, tytułów i obywatelstwa czekając na bieg wydarzeń...

ciąg dalszy: Okres zarania Wandystanu