Okres przed rządem ludowym

Wstęp

Mandragorat Wandystanu powstał 11 grudnia 2004 r. Ponieważ twórcy założyciele wywodzą się z Księstwa Sarmacji dlatego istotne są dzieje przed ogłoszeniem niepodległości.

Epokę przedsarmacką wandejscy historycy dzielą na trzy okresy:

  1. Okres przed rządem ludowym, omawiany w niniejszym rozdziale, w którym to rodziała się lewicowa myśl wolnościowa reprezentowana przez Komunistyczną Partię Sarmacji oraz prawicowa myśl liberatriańska reprezentowana przez Partię Wolnych Sarmatów. Te dwa nurty sarmackiej sceny politycznej stały się podstawą niepodległego Wandystanu.
  2. Okres rządu ludowego, koalicyjnego rządu libertarian i komunistów kanclerza Khanda.
  3. Okres zarania Wandystanu, który datuje się od upadku rządu ludowego i wysłania pierwszego listu na Listę Dyskusyjną Mandragoratu Wandystanu aż do ogłoszenia niepodległości.

Wolny Klub Rzeczypospolitej Polskiej

11 III 2001 r. Piotr Kozanecki vel Piotr Czarnecki (legendarny, pierwszy Książę Sarmacji - Piotr Mikołaj) oraz Krzysztof Wasilewski, obywatele Klubu Rzeczypospolitej Polskiej - działacze klubowej Partii Republikańskiej w odpowiedzi na przewrót i wprowadzenie dyktatury, jakich dokonała rządząca w Klubie RP koalicja 3P-LPCP-PPK założyli Wolny Klub Rzeczypospolitej Polskiej jako legalną kontynuację Klubu RP.

Z biegiem czasu klub przekształcił się jednak w odrębne państwo. 24 marca 2001 r. uruchomione zostały strony Wolnego Klubu RP a w kwietniu 2001 r. przeprowadzona została szeroka akcja promocyjna nowego państwa.

W Wolnym Klubie Rzeczypospolitej Polskiej tematem dyskusu politycznego stała się idea wprowadzenia automatycznego systemu gospodarki. Projekty aktów normatywnych umożliwiające wprowadzenie systemu automatycznej gospodarki zostały odrzucone przez Senat Wolnego Klubu.

Powstanie Księstwa Sarmacji

W wyniku odrzucenia starań o powstanie systemu automatycznej gospodarki postała Komisja Organizacyjna Księstwa Sarmacji pod przewodnictwem Piotra Kozaneckiego. Księstwo Sarmacji miałobyć początko gospodarczym obliczem Wolnego Klubu, jednakże w praktyce zaczęło funkcjonować jako niepodległe państwo. Widoczną pozostałością wolnoklubowego charakteru Księstwa Sarmacji jest symbolika państwa (barwy narodowe).

15 X 2003 r. Wolny Klub Rzeczypospolitej Polskiej zokończył swój byt państwowy. Księstwo Sarmacji stało się de facto jedynym kontunatorem legalnego Klubu Rzeczypospolitej Polskiej jakim był Wolny Klub.

Podobieństwo zarania Sarmacji do zarania Wandystanu

Wybiegając w przyszłość warto przypomnieć że schemat zamach stanu w Klubie RP i powstanie Wolnego Klubu RP powtórzył się w dniach:

  1. 5 XI 2004 r. (zamach stanu w Księstwie Sarmacji, w którym Książę Piotr Mikołaj nadaje w nielegalnym trybie nielegalną Konstytucję)
  2. 11 XII 2004 r. kiedy to grupa obywateli sarmackich ogłasza niepodległość Mandragoratu Wandystanu - jako legalnej kontynuacji Księstwa Sarmacji, o czym wyraźnie stanowi wandejska konstytucja z 6 XII 2004 r.

Powyższe skłania do poczynienia następującego wniosku. Legalnym kontynuatorem:

  1. Klubu Rzeczypospolitej Polskiej,
  2. Wolnego Klubu Rzeczypospolitej Polskiej (kontynuacja KRP)
  3. Księstwa Sarmacji

jest Mandragorat Wandystanu. Prezydent Mandragoratu Wanydstanu jest głową kraju będącego prawnym kontynuatorem starożytnego (jak na byty wirtualne) porządku państwowego. Mandragor Wandystanu natomiast jest gwarantem ciągłości wskazanego porządku.

Problem ten dzieli historyków i przedstawicieli myśli politycznej sarmackiej i wandejskiej. Z dniem zjednoczenia Wandystanu z Sarmacją, można z całą pewnością stwierdzić, że nielegalny charakter konstytucyjnych władz sarmackich doznał sanacji. Dowodem uzdrowienia są:

  1. quasi-monarsze uprawnienia Mandragora (ze szczególnym naciskiem na prawo veta konstytucyjnego)
  2. uprawnienia Księcia jako monarchy Wandystanu.

Książę Sarmacji przez to, że stał się monarchą wandejskim po raz wtóry stał się gwarantem ciągłości tradycji Klubu Rzeczypospolitej Polskiej.

Ruchy polityczne w Księstwie Sarmacji

Księstwo Sarmacji powstało 25 maja 2005 r. jako monarchia konstytucyjna z szerokozakrojonymi podstawami pluralizmu politycznego. Niezależnie przetasowań na scenie partyjnej wymienić należy dwa główne nurty polityczne:

  1. systemowców,
  2. antysystemowców.

Systemowcy stali na stonowisku, że istotą państwa wirtualnego jest system gospodarczy (w Sarmacji SYRIUSZ). Więzi społeczne nie są wystarczającym gwarantem sprawnego działania państwa. Przykłady państw - klubów dyskusyjnych świadczą o tym, że organizm ograniczony jedynie do listy dyskusyjnej skazany jest na pogłębiający się brak aktywności i upadek (Leblandia, WKRP) W związku z tym należy uzależnić obecność wszystkich mieszkańców w państwie wirtualnym od uczestnictwa w systemie gospodarczym.

Antysystemowców z kolei można pordzielić na dwie podgrupy:

  1. radykałów,
  2. pragmatyków.

Antystemowcy radykałowie stoją na stanowisku, że mikronacja jest takim samym państwem jak państwo realne a jedyną istotną różnicą jest brak terytorium państwowego, dlatego tworzenie nieprawdziwych z natury rzeczy systemów gospodarczych jest sprzeczne z dokryną państwa wirtualnego.

Antysystemowcy pragmatycy uwazają z kolei, podobnie jak systemowcy, że system gospodarczy gwarantuje a przynajmniej zwiększa atrakcyjność państwa. Jednakże nie może być elementem przymusowym. Istnieje bowiem sprora grupa ludzi, bardzo często znacznie zaangażowana w budowanie wirtualnej społeczności, dla której system gospodarczy przymusowy jest w najlepszym wypadku przykrym obowiązkiem a w najgorczym zaporą uniemożliwiającą uczestnictwo w państwie. Dlatego należy stworzyć system gospodarczy. Uczestnictwo w systemie gospodarczym można łączyć z przywilejami finansowymi. Natomiast nie można nakazywać korzystania z systemu gospodarczego a także nie można uzależniać praw politycznych od takiego uczestnictwa.

W Sarmacji, omawianego okresu historycznego, zwolennikami pragmatyzmy antysystemowego były dwa nurty polityczne z przeciwnych biegunów sceny politycznej:

  1. komuniści-wandyści,
  2. liberatrianie.

Ruch komunistyczny

Liderami sarmackiego komunizmu-wandyzmu byli Michaś Winnicki (Lord Darth Wander) oraz Damian Konieczny (Mirth). Ruch komunistyczny nawiązywał do postaci tow. Zenona Wandy Przeprzechowicza (historia przedinternetowa). Głównymi organizacjami wandejskokomunistycznymi w Księstwie Sarmacji były:

  1. Komunistyczna Partia Sarmacji,
  2. Komunistyczna Partia Sarmacji - Acjo, powstała po rozłamie w KPS i odejściu frakcji narodowo-komunistycznej Damiana Koniecznego.

Komuniści sarmaccy sprzeciwiali się systemowi gospodarczemu z powodów ideowych (system jako narzędzie wirtualnego kapitalizmu) oraz pragmatycznych (lenistwo, wybitna inteligencja, wstręt do -klikania-)

Ruch liberatariański

Drugą grupą antysystemowców-pragmatyków był prawicowy nurt ultralibertariański sarmackiej sceny politycznej. Libertarianie zakładali istnienie wolnorynkowego państwa prawnego. W zakresie obowiązku systemowego, z powodów ideowych sprzeciwiali się przymusowemu charakterowi Syriusza. Program liberatarian nastawiony na jednostkę, sprzeciwiał się argumentacji systemowców, że bez przymusu system gospodarczy upadnie. Zdaniem liberatarian należy pozostawić uczestnictwo w systemie wolnym decyzją wolnych mieszkańców. Państwo nie powinno ingerować w procesy gospodarcze a przymus Syriusza jest przykładem takiej ingerencji. Skoro system gospodarczy jest czymś bardzo potrzebnym i porządanym, to te cechy gwarantują licznych użytkowników. Jeżeli z systemu bez przymusu nie korzysta wystarczająca liczba osób - oznacza to, że dla większości jednostek jest on zbędny albo źle zaprogramowany.

Główną czystolibertariańską partią w roku 2004 r. był Ruch Wolnej Sarmacji Piotr Khanda Krupińskiego (ob. Mandragor Wandystan) oraz Tomasza Precelika Urbana.

Powstanie frontu ludowego

Antysystemowość pragmatyczna a także zbieżność programów w zakresie wolności słowa (oba ugrupowania sprzeciwiały tzn. moderacji jako formie cenzury prewencyjnej a ponadto pozasądowej) sprawiły że ruchy, które w świecie realnym nie mogłyby się porozumieć (chyba że ze szkodą dla własnego programu) w realiach sarmackich stały się bliżniaczo podobne.

Koalicja wyborcza komunistów i liberatarian KPS-RWS zdobyła aż 4 z 5 mandatów w wyborach z sierpnia 2004 r. W wyniku wyborów powstał rząd ludowy kanclerza Piotra Khanda Krupińskiego z Michasiem Winnickim jako podkanclerzym.

ciąg dalszy: Okres rządu ludowego