Beton

Beton oblicz ma wiele:

Mordechaj Adamowitz Beton

Podobno betonem nazywa się kompozyt powstały ze zmieszania spoiwa (cementu), wypełniacza (kruszywo) i wody oraz ewentualnych domieszek nadających pożądane cechy, ale wśród znawców tematu nie ma na ten temat zgody.

„Beton” to nazwa wandejskiej konserwatywnej lewicy, uważającej zgodnie, że skoro rewolucja już się dokonała, to ewentualne korekty kursu mają znamiona reakcyjności. Określenie to początkowo używane było przez działaczy Młodych Duchem, z Arkadijem Magovem (który je ukuł) na czele, szybko jednak zostało przez określanych nim zaakceptowane i przyjęte jako samoidentyfikacja. Z czasem stało się wręcz powodem do dumy − patrz: słynne „beton to przy nas masa plastyczna!” wypowiedziane przez prof. Kellera.

Charakterystyczne dla przedstawicieli nurtu betonowego było przywiązanie do tradycyjnych instytucji władzy (Kolektyw Mandragorski, przedstawicielski Churał Ludowy) oraz do niepodległości, a także niechęć wobec jakichkolwiek większych zmian w funkcjonowaniu Mandragoratu. Z tych środowisk wychodziła również intensywna krytyka rozbuchanego pornosocjalizmu, jako wypaczenia kultury wandejskiej.

Partią stricte betonową pozostawał przez całe swoje istnienie LOK, a w późniejszym okresie także nie zinstytucjonalizowany komitet wyborczy Praca−Socjalizm−Niepodległość, z którego list startowali także dawni działacze WSPJ.

Za przejaw betonu w Świeckim Kościele Wandejskim uważany jest nurt Opos Vandi.

Zobacz też