Ustawa Kodeks Wykroczeń

Ustawa Kodeks Wykroczeń

Rozdział I

ZASADY ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA WYKROCZENIA

Art. 1. [Wykroczenie]

  1. Odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.
  2. Nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.
  3. Nie podlega karze ze wykroczenie sprawca czynu zabronionego popełnionego nieumyślnie. Jednakże, sprawca czynu nieumyślnego podlega karze, jeżeli popełnia ponownie czyn zabroniony, a zwrócono mu uwagę, aby zaprzestał popełniania takiego czynu.

Art. 2. [Definicja wykroczenia]

Wykroczeniem jest czyn zabroniony zagrożony naganą albo karą nadzoru.

Art. 3. [Zmiana ustawy]

Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia wykroczenia stosuje się ustawę nową. Jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy.

Art. 4. [Zasada terytorialna]

Ustawę wandejską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium Mandragoratu Wandystanu.

Art. 5. [Czas i miejsce popełniania wykroczenia]

  1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał.
  2. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.

Art. 6. [Umyślność]

Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.

Art. 7. [Zbieg przepisów]

  1. Ten sam czyn może stanowić albo przestępstwo albo wykroczenie.
  2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa i wykroczenia, sąd skazuje za przestępstwo.

Art. 8. [Zbieg przepisów]

  1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno wykroczenie.
  2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno wykroczenie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, wymierzając karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą.

Art. 9. [Formy popełniania wykroczenia]

Formami popełnienia wykroczenia są: sprawstwo, usiłowanie, podżeganie oraz pomocnictwo. Przepisy ustawy karnej dotyczące form popełnienia przestępstwa stosuje się odpowiednio.

Art. 10. [Wyłączenie odpowiedzialności karnej]

  1. Nie popełnia wykroczenie, kto dopuszcza się czynu zabronionego w warunkach obrony koniecznej, stanu wyższej konieczności, błędu co do bezprawności albo winy lub nieświadomości bezprawności wykroczenia. Przepisy ustawy karnej dotyczące wyłączenia odpowiedzialności karnej stosuje się odpowiednio.
  2. Nie popełniają wykroczenia mandragorzy.

Rozdział II KARY

Art. 11. [Kary]

  1. Karami są nagana oraz nadzór.
  2. Karami zamiennymi są upomnienie, nawiązka i chłosta.
  3. Karą dodatkową jest grzywna.

Art. 12. [Nagana]

Karę nagany wykonuje przez publiczne obwieszczenie.

Art. 13. [Nadzór]

  1. Nadzór wymierza się w dniach i miesiącach.
  2. Kara nadzoru trwa najkrócej siedem dni, najdłużej miesiąc.
  3. Skazany na karę nadzoru nie może swobodne wypowiadać się w miejscach publicznych (moderacja).
  4. Przez zakaz wypowiadania się w miejscach publicznych podczas odbywania kary nadzoru rozumie się także pośrednie uczestnictwo w miejscach publicznych, w szczególności forwardowanie prywatnych listów skazanego na publiczne listy dyskusyjne.
  5. Bieg terminu wykonania kary ulega przerwaniu, jeżeli skazany narusza zakazy wynikające z orzeczonej kary.
  6. Przepisy ustawy karnej o karze łącznej stosuje się odpowiednio do kary nadzoru orzeczonej za wykroczenia.
  7. Sąd zwalnia skazanego na karę nadzoru, po odbyciu przez niego co najmniej 1/3 orzeczonej kary, z odbycia reszty kary, jeżeli z okoliczności wynika, że skazany będzie przestrzegał porządku prawnego,

Art. 14. [Upomnienie]

Sąd może orzec karę upomnienia odstępując od wymierzenia kary nagany.

Art. 15. [Nawiązka]

Sąd może orzec nawiązkę odstępując od wymierzenia kary nadzoru. Przepisy ustawy karnej dotyczącej nawiązki stosuje się odpowiednio.

Art. 16. [Chłosta]

Sąd może orzec karę chłosty odstępując od wymierzenia kary nadzoru. Przepisy ustawy karnej dotyczące chłosty stosuje się odpowiednio.

Art. 17. [Grzywna]

  1. Sąd może orzec karę grzywny obok kary nadzoru.
  2. Grzywny nie orzeka się jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że skazany nawiązki nie uiści a jej egzekucja okaże się bezskuteczna albo orzeczono karę nawiązki.
  3. Grzywnę wymierza się na rzecz Skarbu Państwa
  4. Grzywnę wymierza się w stawkach.
  5. Sąd wymierza grzywnę nie niższą od 7 i nie wyższą od 30 stawek.
  6. Sąd określa wysokość stawki uwzględniając stosunki majątkowe skazanego. Stawka jest równa co najmniej piątej części jarugi złota i co najwyżej dwóm jarugom złota.
  7. Jeżeli skazany nie uiści grzywny a jej egzekucja okaże się bezskuteczna zamienia się grzywnę na karę obok której wymierzono grzywnę przyjmując, że jednej stawce grzywny przypada jeden dzień kary obok której wymierzono grzywnę. Przepisu nie stosuje się, jeżeli grzywnę orzeczono obok kary wieży górnej lub wieży dolnej.

Rozdział III WYKROCZENIA

Art. 18.

Kto publicznie i w sposób uporczywy okazuje lekceważenie Narodowi Wandejskiemu, Mandragoratowi Wanydstanu albo jego konstytucyjnym organom, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 19.

Kto publicznie okazuje lekceważenie symbolom państwowym Mandragoratu Wandystanu, podlega podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 20.

Kto przywłaszcza sobie stanowisko, stopień służbowy, tytuł społeczny, naukowy, zawodowy, arystokratyczny lub szlachecki albo inny tytuł honorowy, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 21.

Kto, w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi, podlega podlega naganie albo karze nadzoru. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 22.

Kto upublicznia wiadomości stanowiące tajemnicę korespondencji, podlega podlega naganie albo karze nadzoru, chyba, że działa w obronie ważnego interesu. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 23.

Kto organizuje zbiórkę pieniężną w sposób natarczywy, podlega podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 24.

Kto wielokrotne wysyła na listę dyskusyjną Mandragoratu Wandystanu tę samą wiadomość lub wiele różnych wiadomości w bardzo krótkich odstępach czasu, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 25.

Kto formatuje odpowiedź wysyłaną na listę dyskusyjną Mandragoratu Wandystanu w taki sposób, że pozostawia treści, na które bezpośrednio nie odpowiada, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 26.

Kto konstruuje list wysyłany na listę dyskusyjną Mandragoratu Wandystanu w taki sposób, że nie wiadomo, kto jest nadawcą listu, w szczególności nie umieszcza podpisu, podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 27.

Kto:

  1. umieszcza treść odpowiedzi wysyłanej na listę dyskusyjną Mandragoratu Wandystanu wewnątrz treści cytowanych listu pierwotnego,
  2. umieszcza treść odpowiedzi wysyłanej na listę dyskusyjną Mandragoratu Wandystanu nad cytowanym fragmentem lub
  3. umieszcza pod listem podpis o długości rażąco przekraczającej przyjęte zwyczajowo normy podlega naganie albo karze nadzoru.

Art. 28.

  1. Kto wysyła na listę dyskusyjną Mandragoratu Wandystanu wiadomości zawierające mniej, niż trzy zdania, podlega naganie albo karze nadzoru.
  2. Nie popełnia wykroczenia określonego w ust. 1 ten, kto w swojej wiadomości wyczerpuje istotę przesłania lub którego wiadomość ma istotne znaczenie dla dyskusji.

Art. 29.

Kto publicznie, w sposób rażący używa wyrazów wulgarnych, podlega naganie albo karze nadzoru.

Rozdział IV PRZEPISY KOŃCOWE

Art. 30.

Tracą moc poprzednie ustawy o wykroczeniach.

Art. 31.

Ustawa wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.